Sense and Sensibility (2026)
Filmekimi sonrasında arayı fazla açmadan beni sinema yollarına düşüren ilk film, festival sırasında ilgimi çeken yeni Jane Austen uyarlaması “Sense and Sensibility” oldu. Aslında ne kostüm dramaları ne de Jane Austen ile arası iyi olan biri olarak filmden beklentim pek de yüksek değildi. Yine de filmin aldığı güçlü puanlar ve başrolündeki Daisy Edgar-Jones varlığı beni filmi izlemeye ikna etti… Elinor (Daisy Edgar-Jones) ve Marianne (Esme Creed-Miles) yüzyıllar öncesinin İngiltere’sinde evlilik çağındaki iki kız kardeştir. İki kardeş de romantik ilişkileri konusunda çeşitli zorluklar yaşarlar… Sinemaya daha önce Ang Lee tarafından uyarlanan eseri okumadım ya da farklı bir uyarlamasını izlemedim. Dolayısıyla onlarla kıyaslama şansım yok ama 2026 yapımı filmi benim gözümde ortalama bir değere sahip oldu. Çok başka bir zaman diliminde, farklı dünyalardaki ilişkilerin dinamiklerine göz atmayı sağlayan film, aslında günümüze de hala ışık tutabilecek nitelikte. Yüzyıllardır süregelen ilişkilerde mantık ve duygu denklemini ele alan film, bana fazla kopuk hissettirdi. Beni içine aldığı anları olsa da bunu başaramadığı anlar daha fazlaydı. Daisy Edgar-Jones filmi izleme sebebimdi ama ilk kez burada izlediğim Esme Creed-Miles’ı daha fazla sevdim. Özgün güzelliğinin ve ilgi çekici karakterinin yanı sıra üst düzey performansı bundaki etkenlerdendi… Neticede Sense and Sensibility’yi izlediğime pişman olmadım ancak sevdiğim noktaları olmasına rağmen tamamen sevmeyi başaramadığım bir film oldu…
Resident Evil (2026)
Vizyon takvimine göz atarken hakkında en ufak ek bilgi öğrenme ihtiyacı duymadan direkt es geçtiğim filmlerden biriydi “Resident Evil”. Oyun uyarlamalarının genel başarsızılığı ortadayken ilgimi çekmeyen bir oyun serisinin yeni film uyarlamasının herhangi bir açıdan beni çekmesine ihtimal vermiyordum ki birkaç hafta sonra filmin yönetmenin Zach Cregger olduğunu öğrenmem bir anda işlerini tersine döndürdü. Tek başına çektiği ilk iki filmi Barbarian ve Weapons ile harikalar yaratan yönetmenin yeni işinin bu tip bir iş olmasına şaşırsam da fazla sorgulamadan takvimime uydurduğum ilk anda sinemanın yolunu tuttum… Başroldeki Austin Abrams’ın neredeyse tek kişilik oyunu niteliğindeki film, baştan sona aksiyonun bir an olsun bitmediği yorucu bir izleyici deneyimi sunuyor. Sürükleyicilik ve yoruculuk o kadar iç içeydi ki filmi sevip sevmediğime bile karar vermekte zorlandım. Nefret edilebilir çok fazla detayı da barındıran filmi sıra dışı bir deneyim olarak tanımlamak mümkün. Zach Cregger’ın diğer iki filmi kadar üst seviye bir senaryo yok burada, oyun uyarlaması olduğunu hemen her anında hissettiren bir film. Fakat yönetmenin becerisinin filme 3-4 puan kattığı da bir gerçek…
Primetime (2026)
Sezonun ilgi çeken, reklamı iyi yapılan filmlerinden biri de Robert Pattinson’ın performansıyla konuşulan Lance Oppenheim’ın ilk uzun metrajlı filmi olan “Primetime” oldu. “Nasıl olsa vizyona yakında girecek” düşüncesiyle Filmekimi programıma almadığım filmi, festival kalabalığını aratmayacak kalabalıktaki bir sinema seansında izledim… Film, televizyonun altın çağında Lost’un en parlak yıllarında onun karşısına çıkan “To Catch a Predator” adlı bir reality şovunun perde arkasına odaklanıyor. Chris Hansen (Robert Pattinson), internet üzerinden mesajlaşma yoluyla birilerini ağına düşürmeye çalışan sapıkları kendi ağına düşünerek milyonların önüne servis ediyor. Ekrandaki reyting rekabeti kızıştıkça Chris Hansen kendisini de tehlikede hissetmeye başlıyor… Primetime, ilginç bir konunun yeterince iyi şekilde ele alınamaması gibi hissettirdi. Yönetmenin film için yaratmak istediği karanlık ve biraz kaotik atmosferi sevmedim. Yılın popüler filmdeki muhtemelen en kötü sinematografisi bu filmde. Hikayenin merkez elementlerinden biri Chris’in ruh hali olmuş ama Robert Pattinson’ın yer yer devleşen performansına rağmen bu taraf pek iyi işlenememiş. Sanki karakterin yaşadıklarını aktarmaktansa Pattinson’a performans alanı açılmaya çalışılmış. Oscar’a aday olur mu emin değilim ve bu nedenlerden dolayı olmalı mı noktasında ciddi şüphelerim var. Yan kadrodan Skyler Gisondo, film biraz daha iyi olsa muhtemelen Oscar adaylığı koparırdı. Film için kritik bir rolde çok iyi performans göstermiş. Son dönemde pek karşıma çıkmayan Merritt Wever ise başarılı performansına rağmen karakterinden dolayı kısıtlı alan bulmuş… Neticede Primetime, yüksek potansiyelini tam anlamıyla karşılayamasa da izlemiş olmaktan memnun kaldığım ilginç bir yapım. Özellikle televizyon dünyasına yönelik yapımları sevenler şans vermek isteyebilir, beklentiyi yüksek tutmamak şartıyla…
You Can See Everything (2026) – Belgesel
Bir gün üç saatlik bir belgeseli izlemek için vizyona girdiği ilk gün sinemaya gideceğim ve kocaman salonun tıka basa dolu olacağı aklımın ucundan bile geçmezdi. Fakat Amerika’da birkaç hafta önce gösterime giren Elizabeth Holmes belgeseli “You Can See Everything” öyle bir ses getirdi ki film IMDb, letterboxd ve eleştirmen puanlarında rekor düzeyde başarı elde etmekle kalmayıp Oscarlarda en iyi film kategorisinde Oscar’ı alabileceği dahi konuşulmaya başlandı. Hal böyle olunca ilk kez bir belgesel film için sinemaya gittim ve blogda belgeseller için yazmama kuralımı -muhtemelen- tek seferlik esnettim… Elizabeth Holmes’un hikayesi en başından beri ilgimi çekiyor ve bu konuda çeşitli belgesellerin yanı sıra The Dropout dizisini de izlemiştim. Nathan Fielder, ilginç bir işe kalkışarak Elizabeth Holmes’un hapishane kararı kesinleştikten sonra hapse girmeden son günlerinde evine konuk olmuş ve yaşamlarını kayıt altına almaya başlamış. Belgesel boyunca Elizabeth Holmes’un usta bir yalancı mı yoksa masum bir kandırılan mı olduğunu anlamaya çalışıyoruz. Belgeselin ikinci kısmında ise işler biraz daha ilginçleşiyor ve The Dropout’ta Elizabeth Holmes’u canlandırarak Emmy ödülü kazanan Amanda Seyfried kendi kişiliğiyle belgesele konuk oluyor. Fakat aynı zamanda da Elizabeth Holmes’u tekrar canlandırmaya başlıyor… Nathan Fielder, bu belgesel filmiyle belgesel türünün sınırlarını bükerek kendine has bambaşka bir şey oluşturmuş. Bana bu farklı bir sanat eseri ortaya koyma yönüyle 2021’de ortalığı kasıp kavuran “Bo Burnham: Inside”ı hatırlattı. Nathan Fielder’ın ve tekrar canlandırdığı karakterle Oscar adaylığı alabileceği konuşulan Amanda Seyfried’ın bu başarısını takdir etmekle birlikte ortaya konan bu eserin “en iyi film” kategorisi içinde değerlendirilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Bu yapımı kurmaca filmlerle aynı kategorilerde yarıştırmak ileride içinden çıkılmayacak farklı kıyaslamaları beraberinde getirecektir. Büyük film sitelerinin bugüne kadar uyguladığı “belgesel hariç” listelerin haklı bir sebebi var. Belgesel türünün kendi içinde çok farklı dinamikleri ve puanlama sistemleri olması… Umarım Akademi tarihi bir hataya düşüp bu yapımı “en iyi film” vb. kategorilerde adaylar arasına dahil etmez. Ben de saydığım gerekçelerle belgesele puan vermeyi reddediyorum ve kendi film ödüllerimde yer vermeyeceğim. Bu, sevmediğim anlamına gelmiyor. Aksine sinema salonlarında gösterimi sürerken izlemenizi öneririm…
